Sokół 200 M411
Sokół 200 M411 był to motocykl turystyczny o nowoczesnej budowie, opracowanej w taki sposób, aby jego przyszły użytkownik posiadał zapewnione możliwie najlepsze warunki eksploatacji oraz naprawy. Z elementów, które bezpośrednio wpływały na bezpieczeństwo oraz komfort jazdy należy wymienić głównie ramę oraz zawieszenie. Rama, chociaż zewnętrznie prezentowała się jak typowa rama: była ona podwójna, zamknięta, robiona z elementów stalowych o przekroju ceowym, co prawda nie lutowanych, ale łączonych ze sobą przy pomocy śrub; stanowiła niespotykane do tej pory rozwiązanie, którego plusy można było ocenić podczas jazdy. Mowa tu o konstrukcji sprężystej, do takiego stopnia, że ugięcie ramy pod siodłem było równoznaczne z wykorzystaniem resorowania tylnego koła. Pomysł ten został objęty ochroną prawną jako patent PZInż. Zawieszenie przednie, zainstalowane w sposób tradycyjny jako widelec trapezowy tłoczony z blachy stalowej, było resorowane centralną sprężyną o dobrze dobranej charakterystyce. Zawierało ono również cierne amortyzatory skoku oraz kierunkowy o regularnej sile działania. Siodło kierowcy oraz bagażnik, przystosowany był fabrycznie do mocowania siodła dla pasażera, były resorowane przy pomocy sprężyn, co w połączeniu z powyżej opisanymi elementami powodowało, iż podróżowanie Sokołem 200 nie męczyło. Kolejne interesujące rozwiązanie, które bardzo ułatwiało naprawę jednostki napędowej, był sposób mocowania skrzyni biegów o 3 przełożeniach, zewnętrznie tworzącej z silnikiem jednolity zespół. Obudowa skrzyni była przykręcona do silnika 4 śrubami, co zastosowano również do regulacji luzu łańcucha napędowego przy pomocy podkładek dystansowych odpowiedniej grubości. Rozwiązanie to, jak i zawieszenie jednostki napędowej na tulejach gumowostalowych (co likwidowało drgania przenoszone na ramę) było kolejnym patentem PZInż.
